زیگورات چغازنبیل؛ تبلور معماری مقدس


حکومت عیلامیان به‌صورت فدرال بوده و هر یک از ایالت‌های آن خدایی را پرستش می‌کرده‌اند.

دوراونتاش شهری بود که در آن برای تمام خدایان مورد پرستش ایالت‌های مختلف کشور عیلام معبدی ساخته شد. از این‌رو می‌توان دوراونتاش را شهر گفت‌وگوی ادیان نامید. مهم‌ترین معبد شهر باستانی دوراونتاش، زیگوراتی است که در مرکز شهر قرار دارد. این زیگورات وقف خدایان «اینشوشیناک» و «ناپیراشا» (گال) شده است. رب‌النوع «ناپیراشا» مقامی همچون «شاه بزرگترین خدایان» یا «حامی بزرگ» داشته. اینشوشیناک نیز که خدای شوش بوده عمیق‌ترین نفوذ را بر عیلامیان داشته است.


ادامه نوشته

آشنایی با معماری آجر در شهرهای هزاره جدید


آجر (به فارسی افغانستان: زاو) یا آجور یا آگور واژه‌ای‌است یونانی که به خشت‌هایی می‌گفتند که احکام یا فرامین دولتی روی آن نوشته می‌شد (حک می‌شد) و به وسیله پختن این خشت‌ها، نوشته‌ها را روی آن پایدار می‌کردند.

مشخص نیست که آجر برای نخستین بار از چه زمانی مورد استفاده قرار گرفته است؛ گمان می‌رود انسان‌های اولیه با مشاهده پخته شدن گل مجاور اجاق‌های خود و دیدن اینکه گل پخته شده سخت‌تر از کلوخه‌های کنار خود می‌شود پی به خواص و روش تهیه آجر برده باشند. آجر همچنین به‌عنوان یکی از مصالح ساختمانی از دیرباز مورد استفاده بوده است.


ادامه نوشته

مفهوم معماری


معماری یا مهرازی یعنی ارائه بهترین راه حل، چه استفاده از راه‌حل‌های گذشته، چه خلق راه‌حل جدید برای رسیدن به هر هدفی است .


ادامه نوشته

عمارت آصف، هنر بی‌بدیل معماران کُرد


عمارت آصف، یكی از قدیمی ترین بناهای موجود در شهر سنندج است كه نام خود را از آصف دیوان گرفته است. این عمارت در ضلع شمالی خیابان امام خمینی(ره) سنندج در مجاورت بناهایی چون «دژسنه» قلعه سنندج ، مسجد جامع عمارت ملالطف الله شیخ الاسلام واقع شده است.


ادامه نوشته

معماری قاجاریه


از اواخر دوره صفویه تا اواسط سلطنت ناصرالدین شاه به علت آشفتگیهای موجود و جنگ های پی در پی و عدم ثبات و فقدان امنیت - هنرهای معماری و تزئینات ساختمانی ایران که در دوران صفویه وسعت و تنوع زیاد پیدا کرده بود طی این دوره نابسامانی ملی به انحطاط گرائید.


ادامه نوشته

مناره و اجزا آن



كلمه مناره مصدر میمى است از فعل نار ثلاثى مجرد و منامه و معنى اسم مكان می دهد یعنى جاى روشن.
 مناره در قدیم الایام بین دو مرز می ساختند و در آن چیزى نورانى قرار می دادند تا مرز وابسته را نشان دهد و كم بكم در میان راه هاى عمومى نیز اینگونه مناره ‏ها را بنا می كردند تا مسافران و كاروانان بتوانند مسیر و مقصد خود را بشناسند.


ادامه نوشته